Czy masz poczucie nudy, braku celu w życiu, czujesz pustkę wewnętrzną

Czy bardzo boisz się odrzucenia

Czy twoje emocje są silne i zmienne (zmieniają się skrajnie w ciągu jednego dnia) 

Czy jest obszar w twoim życiu nad którym nie masz kontroli

Czy nie wiesz kim jesteś, jakie są twoje preferencje

Czy twoje związki są burzliwe, lub kończą się raptownie

Czy często zachowujesz się impulsywnie 

Czy radzisz sobie z emocjami, poczuciem nudy za pomocą używek, jedzenia, ryzykownymi zachowaniami

Czy cierpisz z powodu myśli samobójczych i/lub celowo robisz sobie krzywdę

N

Jeśli odpowiadasz twierdząco na powyższe pytania, możesz mieć zaburzenie albo cechy zaburzenia borderline.
Orientacyjne pytania nie zastąpią diagnozy, jeśli z powodu powyższych cech cierpisz i twoje życie nie wygląda tak, jakbyś chciał/ chciała zasięgnij opinii psychologa.

Zaburzenie Osobowości z Pogranicza

Zaburzenie to, obrosło w wiele mitów. Często nie jest diagnozowane. Specjaliści rezerwują je, jako etykietkę wyłącznie dla najtrudniejszych pacjentów. Uważają, że taka diagnoza jest stygmatyzująca, ponieważ nie można tego zaburzenia wyleczyć. Nie jest to prawda! Istnieją bardzo skuteczne terapie.  Terapia dialektyczno-behawioralna jest uznawana za skuteczne leczenie dla pacjentów borderline. Również dla tych, którzy mają dodatkowe problemy. DBT zapewnia dużo wsparcia i akceptacji zarazem ucząc konkretnych zachowań i umiejętności.

Naukowcy nie wiedzą dokładnie, co powoduje zaburzenia osobowości, w tym zaburzenie osobowości z pogranicza. Prawdopodobnie jest to mieszanka czynników. Zarówno wrażliwość powodowana budową i biochemią mózgu, jak i niesprzyjające środowisko. Istotne jest, że zaburzenie osobowości powstaje bez Twojego udziału: Nie jesteś temu winna, winien!  Aż 76% kobiet z BPD było ofiarą molestowania seksualnego. Niektórzy naukowcy uważają, że borderline jest specyficznym rodzajem PTSD, czyli zaburzeniem po stresie traumatycznym, w tym wypadku występującym w dzieciństwie. Wiele sławnych osób miało BPD, choćby Marylin Monroe, księżna Diana, czy znana w świecie naukowym Marsha Linehan, która sama u siebie zdiagnozowała BPD i sama stworzyła program leczenia, tak skuteczny w tym zaburzeniu.

Zaburzenie Osobowości

Zaburzenie Osobowości  to ogólny, nieefektywny wzór funkcjonowania. Warunkiem tej diagnozy jest subiektywne cierpienie jakiego człowiek doświadcza. A doświadcza cierpienia stale i zwykle nie może liczyć na żadne współczucie. Myśli, sposób w jaki postrzega siebie i świat nie pozwalają mu cieszyć się życiem. Emocje są silne i nieprzyjemne. Objawy wpływają na każdy aspekt  życia i niektórym osobom uniemożliwiają funkcjonowanie. Zwykle towarzyszą temu dodatkowe zaburzenia: depresja, nerwica, uzależnienia, zaburzenia odżywania i wiele innych. Z tych powodów człowiek szuka pomocy. Zupełnie nie zdaje sobie sprawy, że problem leży w tym w jaki sposób myśli, zachowuje się, odbiera świat, jakie są jego emocje i poglądy.

Zaburzenie osobowości, co mówią inni

Bliscy, lub zainteresowana osoba, twierdzi, że jest taka od zawsze. Obwinia innych o swoje problemy. Uważa, że jej/jego problemy są akceptowalne i naturalne- traktuje trudności jako fundament swojej tożsamości: Nie mogę sobie wyobrazić żadnego innego stanu. Ma problemy w relacjach z ludźmi (intymnych, koleżeńskich, na gruncie zawodowym). Wpada często w różnego rodzaju tarapaty. Ma trudności w kontrolowaniu emocji, zachowań. Może dręczyć ją/go smutek, może zauważać, że inni przez nią/niego cierpią. Pacjent nie stosuje się do zaleceń terapii. Terapia zatrzymuje się w miejscu. Przyjmuje konieczność zmiany, ale unika wprowadzenia ich. Nie chce się zmienić.

 

Zaburzenie osobowości, co mówi DBT

Osoby z zaburzeniami osobowości bardzo różnią się między sobą. Jedne widzą potrzebę zmiany siebie, inne obwiniają otoczenie, w każdym jednak przypadku terapia jest specyficzna, ponieważ zachowania, które trzeba zmienić są wbudowane w strukturę osobowości. Osobie zwykle trudno sobie wyobrazić, że mogłaby się zmienić tak dalece, jak proponuje terapeuta. Dlatego potrzebne jest specjalne leczenie dostosowane do potrzeb tych osób, a terapeuta musi być tolerancyjny i podchodzić do pacjenta z dużą empatią, akceptacją i cierpliwością. W innym wypadku osoba po prostu przerwie leczenie i trudno się dziwić, bo nikt nie chce być „sądzony” za to, kim jest.

DBT skrojone na miarę potrzeb osób z BPD

Chaos Interpersonalny

Twoje związki z ludźmi są burzliwe, toksyczne, kończą się nagle. Masz trudności z utrzymaniem relacji. Długo nie mówisz, co ci nie pasuje, a potem nagle wybuchasz/odchodzisz. Często czujesz się samotna/ny, niezrozumiana/ny, niedostosowana/ny.

Chaos Wewnętrzny

W twoim życiu i/lub wnętrzu panuje chaos. Nie panujesz nad swoimi emocjami, myślami, w stresie możesz stawać się podejrzliwa/wy. Być może regulujesz emocje alkoholem, seksem, narkotykami, jedzeniem. Masz myśli samobójcze lub samookaleczasz się.

Niepewność siebie

Nie wiesz kim jesteś/ czego chcesz/ co lubisz. Zachowujesz się różnie w różnych sytuacjach, twoje preferencje mogą zmieniać się diametralnie. Poczucie twojej wartości uzależnione jest od czynników zewnętrznych, szczególnie od odrzucenia, które bardzo przeżywasz.

Częste Kryzysy

Twoje życie obfituje w kryzysy, które trudno ci przetrwać. Brakuje ci wsparcia, a silne emocje sprawiają, że często czujesz, że już nie dasz dłużej rady. Uważasz, że życie i świat jest niesprawiedliwy, a ty wrażliwa/wy i bezbronna/ny lub leniwa/wy i egoistyczna/ny.
-sprzeczności w BPD

Czynniki ryzyka rozwoju borderline

  • Utrata ważnej osoby: rozwód rodziców, śmierć.
  • Nie zapewnienie podstawowych potrzeb: bezpieczeństwa, ochrony i miłości.
  • Emocjonalna przemoc: krytyka, agresja werbalna.
  • Ciężka, bolesna choroba.
  • Niekonsekwentne wychowanie.
  • Bycie świadkiem przemocy domowej.
  • Bycie ofiarą przemocy (np. bicie).
  • Bycie ofiarą przemocy seksualnej.

 

Zaburzenia współwystępujące

źródło

 

  • zaburzenia afektywne (96%)
  • zaburzenia odżywiania (7-26%)
  • zaburzenia związane z nadużywaniem substancji psychoaktywnych w tym alkoholu (50-65%)
  • zaburzenia depresyjne (71-83%)
  • PTSD Zaburzenie Stresowe Pourazowe (47-56%)
  • zaburzenia lękowe (88%)
  • unikające zaburzenie osobowości (43-47.4%)
  • zależne zaburzenie osobowości (16-50.7 %)

Jak pomóc komuś, kto ma borderline

Borderline jest poważnym zaburzeniem 10% osób chorych na borderline UMRZE ŚMIERCIĄ SAMOBÓJCZĄ. Nie wolno więc bagatelizować tego problemu. Im wcześniej osoba zostanie zdiagnozowana, tym szybciej uzyska adekwatną pomoc. W tym wypadku na pewno konieczna jest terapia. Mimo, że objawy u części osób mijają z czasem, nigdy nie wiadomo u kogo miną, a u kogo sytuacja się pogorszy. Dlatego nie warto zwlekać, tylko trzeba jak najszybciej znaleźć pomoc. Jeśli ktoś ma już diagnozę borderline, to nie wolno się załamywać. Trzeba do skutku szukać adekwatnej pomocy zarówno psychologa/psychoterapeuty, jak i psychiatry.  Potrzebna jest cierpliwość i wytrwałość. Niestety nierzadko osoby z borderline są źle traktowane przez osoby pracujące w systemie opieki zdrowotnej. Tym bardziej osoby bliskie muszą być silne i wyrozumiałe. Dlatego, jeśli ktoś z państwa jest związany z osobą, która choruje na to zaburzenie, warto zadbać również o własne potrzeby. Znaleźć grupę wsparcia, podzielić się swoim problemem z przyjacielem, samemu poszukać dobrego psychologa.

Czego nie wolno robić

Marsha Linehan odkryła, że osoby cierpiące na zaburzenie osobowości z pogranicza wychowywały się w unieważniających środowiskach. Unieważniające środowisko uczy dziecko, że jego emocje, myśli, doznania są błędne, paranoiczne, dziwne, nienaturalne. Czyli, jeśli osoba się złości, smuci itd, nie wolno jej mówić, że histeryzuje, czy przesadza wręcz przeciwnie, trzeba znaleźć to, co się zgadza w jej punkcie widzenia. Osoby te, często wydają się innym bardzo silne, kiedy w rzeczywistości nie zawsze takie są. Dlatego, kiedy proszą o pomoc (co jest dla nich niezwykle trudne) należy im pomóc, a nie zawstydzać, czy mówić „poradzisz sobie”, „inni sobie sami radzą”.  Trzeba też od razu powiedzieć, że to normalne, że każdy potrzebuje pomocy i wsparcia, że nie ma w tym nic wstydliwego. Nie należy również krytykować tych osób, ponieważ same są swoimi bezwzględnymi krytykami, więc nie ma to żadnego sensu. Dużo lepsze efekty daje chwalenie, chociaż trzeba robić to ostrożnie, ponieważ osoba może się bać, że wzrosną oczekiwania wobec niej, albo zacznie przyjmować brak pochwały, jako krytykę.