Lęk separacyjny

Boisz się oddzielenia od bliskich? zamartwiasz się że coś im się stanie. Boisz się wychodzenia z domu, bo być może stanie się coś strasznego (np. porwanie, oddzielenie od ważnych dla ciebie osób? Nie jesteś w stanie zostawać sam/a bez tych, ktorych kochasz. Nie potrafisz zasnąć bez tej jednej osoby. Dręczą cię koszmary na temat rozdzielenia. Miewasz objawy fizyczne, kiedy nie ma obok ciebie bliskiej osoby.

Unikasz wychodzenia z domu?

Komunikacja miejska napawa cię paniką? Podobnie samochody, samoloty, pociągi? Boisz się że przydarzy ci się coś strasznie zawstydzającego? Otwarte przestrzenie, albo tłumy, nawet kolejki w sklepach, czy kino lub teatr to wszystko nie jest już dla ciebie? Może boisz się samodzielnego wychodzenia z domu, albo już wcale nie chcesz z niego wychodzić?

Unikanie życia

Odwołujesz spotkania, wymyślasz wymówki, unikasz ludzi i miejsc. Może kiedyś byłaś odważna, ale teraz nawet myśl o wyjściu z domu przyprawia cię o dreszcze. Wszystko, co robisz, ma jeden cel: nie czuć tego strachu.

Stale się boisz?

Jesteś stale napięta, albo czujesz się na granicy wytrzymałości, łatwo się męczysz, masz pustkę w głowie, nie możesz się skoncentrować. Może odczuwasz napięcie w swoim ciele, albo ciągła drażliwość i wkurzenie? Możesz mieć problemy ze snem. Być może martwisz się konkretnymi zdarzeniami (swoimi wynikami w szkole/pracy/sporcie) albo wszystko napawa cię lękiem.

Strasznie się czegoś boisz?

Boisz się czegoś tak strasznie, że absolutnie nie jesteś w stanie przebywać w okolicy tego czegoś, unikasz aktywnie tego bodźca, bo jest dla ciebie ucieleśnieniem twoich największych koszmarów. Trwa to już 6 miesięcy (albo dłużej) i dezorganizuje twoje życie, przysparza cierpienia. To może być (jakieś zwierzę, insekty itp, wysokość, burza, woda, krew, zastrzyki, rany, loty samolotem, windy)- słowem cokolwiek.

Umów się z nami

Przeprowadzimy diagnozę i sprawdzimy czy to unikowe zaburzenie osobowości, czy fobia społeczna, czy fobia swoista, a może lęk separacyjny czy uogólniony. Potem zaplanujemy leczenie adekwatne do twoich potrzeb i celów życiowych. Dokładna diagnoza i wywiad (tak, wiemy to męczące/nudne), niestety to konieczne by osiągnąć sukces terapeutyczny a to przecież oznacza twój sukces

Jeśli widzisz siebie w tych opisach możesz mieć problemy z lękiem.

Orientacyjne pytania nie zastąpią diagnozy, jeśli z powodu powyższych cech cierpisz i twoje życie nie wygląda tak, jakbyś chciała zasięgnij opinii psychologa.

Kiedyś psychoterapia trwała latami, teraz mamy nowoczesne metody leczenia które znacznie skracają ten czas:

CBT, terapia poznawczo-behawioralna (często kilkanaście sesji).

DBT, terapia dialektyczno-behawioralna (1-2 lata).

Zaburzenia lękowe uogólnione, fobie, lęk społeczny, napady paniki poważnie utrudniają życie!

(to nie histerie, czy przesadzanie)

Zaburzenia Lękowe

To najczęściej spotykane zaburzenia psychiczne, dotyczą 14% mieszkańców Unii Europejskiej. Mimo, że istnieją bardzo skuteczne i dość „szybkie” psychoterapie, to osoby rzadko uzyskują poprawę w swoich dolegliwościach. W Europie według ostatniego raportu od 2% do 9% uzyskuje minimalnie adekwatne leczenie, nie mylić z dobrym leczeniem. Wśród terapeutów przeszkolonych w terapii ekspozycyjnej zaburzeń lękowych tylko 50% stosuje tego rodzaju terapię, mimo 70% skuteczności. Połowa osób, które cierpią na zaburzenie lękowe, ma również zaburzenie depresyjne.

➝ zapraszamy!

Niektóre mity zaburzeń lękowych

Jak unikasz stresu, to ci przejdzie — Nieprawda, unikanie wzmacnia lęk, a nie go zmniejsza – im więcej unikasz, tym bardziej lęk rośnie (Salkovskis, 1991).
Terapia to tylko gadanie, nic konkretnego — Nieprawda, DBT i CBT to strukturalne, konkretne metody uczące umiejętności regulacji emocji i radzenia sobie z lękiem (Craske & Barlow, 2006).
To przejdzie samo z czasem — Nieprawda, nieleczone zaburzenia lękowe zwykle się nasilają i prowadzą do depresji oraz izolacji społecznej (Bandelow & Michaelis, 2015).

lek-mity-zaburzen-lekowych-psychoterapiaws

Jak mogę pomóc?

Kiedy twoja bliska osoba mówi, że ma atak paniki, to nie jest manipulacja, nie jest „dramą” i na pewno nie jest „chęcią zwrócenia na siebie uwagi”. To jest prawdziwa, fizjologiczna reakcja organizmu – serce wali, trudno oddychać, mózg przekonuje, że umiera (Craske & Stein, 2016). Zaburzenia lękowe to nie kwestia słabej woli czy „negatywnego myślenia” – to konkretna dysfunkcja w mózgu, która wymaga leczenia. Pierwsze, co możesz zrobić: uwierz tej osobie. Nie musisz rozumieć, dlaczego się boi – ale musisz zaakceptować, że się boi naprawdę.

➝ przyjdź do nas

Co mogę zrobić sama?

Możesz zrobić dokładnie to, co działoby się na terapii. Stopniowo zaplanuj swoją ekspozycję tak jak pisaliśmy na blogu ⇒ Moja historia Ekspozycji.
Oswajaj się stopniowo z zachowaniami, sytuacjami, miejscami, których dotychczas unikałaś. Pamiętaj, że lęk choć bardzo nieprzyjemny nie zrobi ci krzywdy. Na początek możesz konfrontować się ze swoimi lękami z bliską osobą, z którą czujesz się bezpiecznie (robienie tego pod wpływem leków uspokajających będzie miało ograniczoną skuteczność). Kluczowym elementem jest odczucie pewnego poziomu stresu. Bez tego korektywny proces uczenia się, nie dojdzie do skutku. Pamiętaj też, żeby okazywać sobie zrozumienie i cierpliwość.

➝ albo umów się z nami

czy masz jakieś pytania?

Zaburzenia Lękowe

$

Więcej pytań

Zajrzyj na naszą stronę FAQ ze wszystkimi pytaniami i odpowiedziami



Nie ma odpowiedzi?

Napisz do nas na messengerze albo wyślij email i zadaj nam dowolne pytanie

Mechanizm działania terapii

Unikanie sytuacji, których się boimy krótkoterminowo łagodzi lęk. Niestety długoterminowo powoduje, że lęk narasta, aż staje się nie do zniesienia. Zaczynamy unikać coraz więcej sytuacji i wyobrażamy sobie coraz gorsze scenariusze.
Kiedy nauczymy się, że lęk nie zabija, że można przeżyć, trudną sytuację (np. społeczną), a straszne scenariusze, które przewidujemy okazują się nierealistyczne przestajemy się bać.
Dzięki temu, że terapeuta pomaga ustalić hierarchię lęków, motywuje, oraz towarzyszy w trudnych sytuacjach, pacjent powoli pokonuje lęki i wychodzi ze swojej fobii, lęku społecznego, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Leczenie zaburzeń lękowych

Najbardziej skuteczne jest leczenie poprzez ekspozycję. Terapeuta najpierw bada z pacjentem strukturę jego lęków, ustala hierarchię, od najbardziej uciążliwych do mniej uciążliwych. Potem pacjent stopniowo konfrontuje się z tymi lękami. Sam, albo wspólnie z terapeutą, wystawia się na działanie bodźców, których się boi. Może się to dziać w gabinecie, na przykład ekspozycja w wyobraźni, kiedy pacjent wyobraża sobie rzeczy, zdarzenia, których się boi. Celowe wywoływanie ataków paniki, by zobaczyć, że można je przeżyć. Terapeuta może również ustalić sesję w plenerze, np w zoo jeśli fobia dotyczy pająków, albo na lotnisku, jeśli dotyczy latania, albo w restauracji, jeśli jest to lęk społeczny i pacjent boi się zamówić dania w restauracji.
Zaburzenia psychiczne często występują razem, dlatego w centrum DBT zawsze zaczynamy od diagnozy. Dopiero potem planujemy leczenie dopasowane do konkretnej konfiguracji problemów. Jednak terapia dialektyczno-behawioralna opiera się na konkretnych umiejętnościach (zobacz szczegółowo rozpisane zajęcia grupy by zrozumieć dokładniej o co chodzi).
Pewne elementy terapii są stałe niezależnie od problemów, np.:

Analiza Zachowania: aktualnie wszystko dzieje się poza twoją kontrolą. Nie wiesz, dlaczego zaczynasz unikać kolejnych sytuacji, nie wiesz co zrobić, by to zmienić. Wspólnie się tego dowiemy, robiąc analizy zachowania i planując odpowiednie rozwiązania.
Samowspółczucie: uważasz, że jesteś słaba, przewrażliwiona, śmieszna. To wewnętrzny krytyk tak ci dogaduje. Nie tylko obniża nastrój, ale też uniemożliwia pracę nad sobą, by go uciszyć uczymy się samowspółczucia.
Regulacja emocji: twoje życie/ wnętrze to chaos. Nie panujesz nad emocjami, myślami. Unikanie pomaga ci się od tego odciąć. Nauczysz się innych metod radzenia sobie z emocjami.
Odporność na stres: wiele osób unika sytuacji z powodu stresu/ trudnych sytuacji. Zwiększenie odporności na stres może rozwiązać problemy z lękiem.

Zagrożenia

Lęk będzie coraz głębszy i osoba będzie unikać coraz większej ilości sytuacji. W końcu może dojść do sytuacji, że całkowicie wycofa się z aktywności. Unikając sytuacji, które generują nieprzyjemne emocje, zarazem unika sytuacji, które mogłyby być przyjemne, unika życia. Nie uprawia sportów, nie chodzi do szkoły, nie rozwija się, w skrajnych przypadkach może przestać wychodzić z domu, odizolować się od ludzi. W mniej skrajnych przypadkach będzie prowadzić życie na 50% swoich możliwości, nie robiąc wielu rzeczy z powodu lęku.

Nie mam dostępu do płatnej terapii

W zaburzeniach lękowych umiejętności DBT są również bardzo pomocne, dlatego zrobienie treningu umiejętności DBT 1) samodzielnie może być skuteczną metodą. Trening (możesz pobrać z bloga emocjepro.pl + dodatkowo kupić książkę w której jest wszystko dokładnie opisane). Na blogu mamy też artykuły które szczegółowo opisują metody radzenia sobie z różnymi zaburzeniami lękowymi.
Znaleźć fajnego terapeutę pracującego w ramach NFZ, fundacjach czy w centrum kryzysowym i przerabiać materiały/ćwiczenia z jego wsparciem.
Jeśli taki „darmowy” terapeuta nie może pomóc w robieniu ćwiczeń czy w planowaniu i wykonaniu ekspozycji, to przerabiaj materiały samodzielnie ale niech ten psycholog będzie dla ciebie oparciem bo to bardzo potrzebne, by zmierzyć się ze swoimi demonami.
tutaj lista pomocnych artykułów:

Co mogę zrobić natychmiast?

Można zrobić dokładnie to, co zrobiłby terapeuta. Oswajać się stopniowo z sytuacjami, miejscami, których dotychczas się unikało. Pamiętając, żeby okazywać sobie zrozumienie i cierpliwość. Ważne jest też, by nie uciekać przed nieprzyjemnymi emocjami. Emocje, choćby nie wiem, jak nieprzyjemne da się przeżyć.
Można konfrontować się ze swoimi lękami z bliską osobą, z którą czujemy się bezpiecznie. Natomiast robienie tego będąc pod wpływem leków będzie miało ograniczoną skuteczność. Kluczowym elementem jest odczucie pewnego poziomu stresu. Bez tego korektywny proces uczenia się, nie dojdzie do skutku.

Artykuły z emocje.pro